Czytelniku,
Poniżej fragment z historii Europy w poniższym artykule
Włoch. By zrozumieć historię musimy ją zawsze łączyć z ekonomią, drogą
pieniądza banków i jego kreacji. Same bitwy wygrane czy przegrane nigdy nie dadzą
nam odpowiedzi o co toczył się konflikt dopóki nie zrozumiemy jakie korzyści
oprócz wygranej bitwy odniósł przeciwnik.
Skutkiem tego jest, że nie rozumiemy co podpisał Kwaśniewski
w konstytucji z 1997 r a nasze nieszczęścia zwane ekonomistami posługują się wskaźnikiem
produkt krajowy brutto, który jest najbardziej dezinformującym wskaźnikiem.
Poniżej artykuł, który na przykładzie upadku dynastii
katolickiej Burbonów przez Citi of London zmienił system bankowy i wykreował
dług, który z kolei był przyczyna wzrostu obciążeń dla obywateli.
Z przyjemnością prezentujemy w naszej krótkiej rubryce te
spostrzeżenia dotyczące kwestii południowej, przygotowane przez sycylijskiego
pisarza Aurelio Vento, naszego przyjaciela i współpracownika. Poznajmy się...
Znamy powagę autora, zaangażowanie i pasję, jaką poświęcił
badaniu kwestii południowej, nie zapominając o przewinieniach ludu Toskanii i
Doliny Padu wobec Sycylijczyków, z ponad 155 latami kolonizacji, pogłębianymi
przez historyczne wymazanie godności, historii i tradycji królestwa obu
Sycylii. Zachęcamy naszych czytelników do poznania faktów, aby nie mylić się z
masą hipokrytów i fenotypów, którzy mieli odwagę rządzić narodem bez
najmniejszego zważenia na jego historię i godność. Ludzie, którzy myśleli tylko
o napełnianiu kieszeni i pozwalaniu północnym psom pasterskim twierdzić, że
jesteśmy przez nich utrzymywani, podczas gdy oni kradli nasze rzeczy techniką
zawodowych złodziei.
Jak wszystkie fakty historyczne, aby zrozumieć te obecne,
trzeba znać sub specie veritatis, czyli te starożytne i generatywne.
Rozlew namiętności spowodowany upływem lat i chłodność
dokumentacji wydobywają historię i zaprzeczają nieścisłościom, często
wymyślonym dla politycznych potrzeb chwili. "Południowa Kwestia",
dziś doświadczana przez ludność Południa jako fatalistyczna porażka lub jako
nadzieja okazja, wynika z poszukiwania i osiągnięcia Jedności Włoch, która nie
odpowiadała na skuteczną potrzebę jedności bardzo różnych narodów (Włochy ze
stu zamków i stu gmin). Zjednoczenie Włoch i wynikająca z niej "kwestia
południowa" zostały wygenerowane przez narzucenie ponadnarodowych
interesów gospodarczych i/lub strategicznych, które uważały Półwysep Apeniński
za niezbędny na szachownicy.
Zjednoczenie Włoch, coś dalekiego od kampanii na rzecz
wyzwolenia tych, którzy nie chcieli być uwolnieni, było nielegalną przemocą,
przestępstwem, cuchnącą, przemyślaną i dalekowzroczną katastrofą.
Był to nic innego jak wynik ponadnarodowego spisku, o celach
kolonialnych i imperialistycznych, wymyślonego i zarządzanego, jak zobaczymy
później, przez znaczną część angielskiej masonerii, która wykorzystywała
artefakty publiczne i podziemne struktury.
Wśród tych sztucznych nieścisłości znajduje się ta dotycząca
zacofania Królestwa Burbonów.
Wady "Południowej Kwestii" sięgają wcześniejszych
panów Burbonów, co dopuszcza się historycznego fałszerstwa.
Jest natomiast wynikiem misternie skonstruowanej komunikacji,
świadomie i zdradziecko kłamliwej i obraźliwej, zorganizowanej przez angielską
masonerię oraz przez zainteresowanych i przebiegłych aneksionistów, często
południowców i cynicznych buntowników, takich jak na przykład Francesco Crispi.
ZA ZASŁONĄ OSZUSTWA
Rozdział 1
Do czasu imperialistycznej inwazji Sabaudzkiej emigracja nie
była znana w Królestwie Obojga Sycylii, nie brakowało pracy, szkoły były
bezpłatne i publiczne, podobnie jak szkoły prywatne i religijne, istniały
publiczne i religijne hospicja dla osób starszych potrzebujących pomocy. Opieka
zdrowotna, która cieszyła się dużą specyfiką dzięki tradycji starożytnej i
przejrzystej Szkoły Medycznej w Salerno, gwarantowała aktywność około 9000
lekarzy w okolicy, którzy odnosili się do gęstej sieci szpitali rozsianych po
stolicy oraz do szpitala Domenico Cotugno w Neapolu. Skłania nas to do wniosku,
że ta sieć, powstała wtedy, nadal stanowi około 80% sieci opieki społecznej
dzisiejszego miasta Neapol (z tą różnicą, że w 1860 roku liczyła 484 000
mieszkańców).
To właśnie było to, co istniało w tamtych latach w Królestwie
Burbonów, wbrew temu, co później mówiono, że w nim "... zacofania i
feudalizmu panowały..." Głód piemontesko-sabaudzkich chłopów (dla których
sama polenta była pożywieniem bogatych, jeśli nie bogatych) kontrastował ze
strategicznym kompensacyjnym istnieniem lat słabych zbiorów licznych
"montes frumentarii", które gwarantowały chłopom Obojga Sycylii
ubóstwa i głodu, oraz polityką "Demani", pierwszym przykładem decentralizacji
administracyjnej, która od tego czasu obowiązywała w Królestwie Obojga Sycylii.
Przede wszystkim należy stwierdzić, że porównanie systemów
gospodarczo-finansowych obu państw rozwiązuje i eliminuje w niepodważalny
sposób historyczne kłamstwa, które popełniano wtedy i przez tak długi czas, aż
do dziś, utrzymywało się.
Pierwszą i ważną kwestią jest to, że państwo Sabaudzkie
wyemitowało banknoty lub pieniądze papierowe o wartości przeciwnej w złocie,
które powinny znajdować się w skarbcach państwowych, aby zapewnić mu walutę, a
tak nie było!
Piemonteska waluta nie cieszyła się więc dobrą
"wymienialnością", czyli była odpadem papierowym.
Państwo Burbonów natomiast biło i emitowało złoto-srebrną
monetę, która miała wartość zawartą w złotie i srebrze, więc rzeczywista
wartość monety odpowiadała jej wartości nominalnej. Uczony Nicola Zitara pisze:
"... bez grabieży historycznych oszczędności Burbonów,
Sabaudia we Włoszech nie miałaby przyszłości. Pieniądze krążące na południu, a
były prawdziwymi pieniędzmi, dostarczały pięćset milionów złotych i srebrnych
monet, na których sardyński bank emisyjny, posiadający metale szlachetne za
zaledwie sto milionów, mógł obficie drukować nowe papierowe pieniądze, a waluta
ostatecznie została pokryta nowymi rezerwami... ".
Po unitarnym chaosie, ostatecznym ciosem dla gospodarki
Południa było dodanie w 1859 roku ogromnego długu publicznego Piemontu wraz z
małym długiem królestwa Burbonów, czyniąc go średnim; w rezultacie południowcy
byłego Królestwa Burbonów stanęli w obliczu nagłej i bardzo dużej presji
podatkowej. To była podstawa do zbierania oszczędności, które zostały
przeniesione na inwestycje na północy, gdzie firmy już się rozpadały.
Ferdinando Ritter pisze, że grabież bogactwa Burbonów
przyczyniła się do powstania skarbca Nowego Królestwa Włoch, z którego: z
sześciuset sześćdziesięciu ośmiu milionów lirów, w którym składał się cały
skarb państwaDawne Królestwo Obojga Sycylii rywalizowało o czterysta
czterdzieści trzy miliony lirów w złocie, podczas gdy dawne Królestwo Sabaudii
o jedynie dwadzieścia siedem milionów, Lombardia osiem milionów sto miliardów,
Księstwo Modeny czterysta tysięcy lirów, Romania Marche i Umbria pięćdziesiąt
pięć tysięcy trzysta, Toskania osiemdziesiąt cztery tysiące dwieście.
W rzeczywistości, przed inwazją Garibaldiego i okupacją
Sabaudzką, która zostanie zdefiniowana przez historię spisaną przez zwycięską
Unifikację Włoch, bogactwo wytworzone na Południu było tak duże, że Królestwo
Burbonów było trzecią potęgą w Europie pod względem rozwoju przemysłowego
(Międzynarodowa Wystawa w Paryżu 1856), a jego potencjał gospodarczo-finansowy
był notowany na Paryskiej Giełdzie Papierów Wartościowych.
Waluta Burbonów, czyli księstwo, była przewagą nad walutami
europejskimi i z pewnością nie była równoważna piemonckiej, która płynęła z
ogromnym długiem publicznym.
Pobrano z: https://quotidianodigela.it/unita-ditalia-con-la-ricchezza-del-sud-e-il-debito-della-moneta-piemontese